Aan Gibran

Aan Gibran,

One morning, a young woman opened her windows and looked upon the world.

As her Beloved stood before  her in a garden, she spoke

and then will you kiss me

will you reach inside and

have my soul come joyful to the eye

and lay beside me in fruitful slumber

or will silent fury again give form to a chasm between us

which no bridge of mind or heart can cross

if life is a mystery, then you are its keeper

for ever in approaching life I am repelled

and what repels me I cannot reach, though I strive ever to touch it

only when life opens its heart to me, and I open my heart to it, am I redeemed

lest the winds of destiny sweep me from its ways, and casts me into a a place

where hope and daylight die, and my soul can no longer see

this mystery without delusion.





This entry was posted in Eigen gedichten, vkblog and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to Aan Gibran

  1. Joostx says:

    Avatar van Joostx
    geschreven als een vrouw.

  2. Zelf Reflectie says:

    Avatar van Zelf Reflectie
    Maar ja, wat betekent het nu? Hele kerken zijn gebouwd, niet rond bijbel of koranteksten, maar rond hun interpretatie.

    Zoals de interpretatie van Joost, de tekst is weg.

  3. Wim Duzijn says:

    Avatar van Wim Duzijn
    Wat ik belangrijk vind is dat het begrip ZIELSVERWANTSCHAP een rol mag spelen in het denken over liefde en vriendschap.

  4. Zelf Reflectie says:

    Avatar van Zelf Reflectie
    Wim, bedoel je empathie? Lijk mij iets grijpbaarder dan “zielverwantschap”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *