Aan Gibran

Aan Gibran,



One morning, a young woman opened her windows and looked upon the world.


As her Beloved stood before  her in a garden, she spoke



and then will you kiss me


will you reach inside and


have my soul come joyful to the eye


and lay beside me in fruitful slumber


or will silent fury again give form to a chasm between us


which no bridge of mind or heart can cross




if life is a mystery, then you are its keeper


for ever in approaching life I am repelled


and what repels me I cannot reach, though I strive ever to touch it


only when life opens its heart to me, and I open my heart to it, am I redeemed


lest the winds of destiny sweep me from its ways, and casts me into a a place


where hope and daylight die, and my soul can no longer see


this mystery without delusion.

 

 

 

 

This entry was posted in Eigen gedichten, vkblog and tagged . Bookmark the permalink.

4 Responses to Aan Gibran

  1. Joostx says:

    Avatar van Joostx
    mooi,
    geschreven als een vrouw.

  2. Zelf Reflectie says:

    Avatar van Zelf Reflectie
    Maar ja, wat betekent het nu? Hele kerken zijn gebouwd, niet rond bijbel of koranteksten, maar rond hun interpretatie.

    Zoals de interpretatie van Joost, de tekst is weg.

  3. Wim Duzijn says:

    Avatar van Wim Duzijn
    Wat ik belangrijk vind is dat het begrip ZIELSVERWANTSCHAP een rol mag spelen in het denken over liefde en vriendschap.

  4. Zelf Reflectie says:

    Avatar van Zelf Reflectie
    Wim, bedoel je empathie? Lijk mij iets grijpbaarder dan “zielverwantschap”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *