Waarschijnlijkheidsveld

(Beeld van Fred Tomaselli)

Waarschijnlijkheidsveld 

Je bent een vreemde ster in eindeloos heelal.
Elektron, dat met mij om de kern draait. In blinde, stomme baan gevat. Niet willoos maar onmachtig. 

Al reiken en rekken onze armen zich tot takken, worden vingers gebladerte. Vangt zelfs de laatste nerf een druppel licht — we bewegen verder weg.

Het zijn de kleine deeltjes in ons die verlangen. Een kern gesmolten, donker ijzer. De hel van zwaartekracht, die werkzaam worden wil.

Ik geloof dat ik me insluit. Steeds sneller zal ik draaien om mijn as. IK: zoemend, trillend ei.
Mijn veld wordt groter. Verdichting trekt je naar me toe.

Als ook de laatste druppel licht vervaagt zal ik misschien je baan doorbreken.
Zonder genade zul je zijn en inslaan.
Een meteoor, een sterrenspoor, dat doordringt tot de kern.

 

This entry was posted in Eigen gedichten, Uncategorized. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *